20 Φεβρουαρίου 2017

Κριτική του βιβλίου "Οι ζώνες της φωτιάς" Γιάννης Δημάς, εκδόσεις Όστρια

Ο συγγραφέας Γιάννης Δημάς συστήνεται στο αναγνωστικό κοινό με το μυθιστόρημα "Οι ζώνες της φωτιάς". Με μια ωραία, στρωτή γραφή παρουσιάζει μια Νέα Ελλάδα χωρισμένη σε 24 ζώνες, όσα τα γράμματα της ελληνικής αλφαβήτου, η οποία στενάζει κάτω από το ζυγό της τυραννίας. Οι φτωχοί έχουν αγγίξει τα όρια της εξαθλίωσης ενώ οι προνομιούχοι Όμοιοι ζουν στη χλιδή και την απόλυτη ευημερία. Ο υποδουλωμένος λαός που λιμοκτονεί αρχίζει να οργανώνει την επανάστασή του και η ιστορία ξεδιπλώνει τη δράση της. Ένα μυθιστόρημα με ένταση, ανατροπές και δράση, που όμως εγκλωβίστηκε στα στενά όρια των "Αγώνων πείνας" και δεν κατάφερε να δώσει απόλυτα το δικό του στίγμα.  




Εστιάζοντας στις κοινωνικές ανισότητες και τις τραγικές επιπτώσεις της τυραννίας, "οι ζώνες της φωτιάς" μεταφέρουν τον αναγνώστη στο μακρινό μέλλον και του παρουσιάζουν την εικόνα ενός μεταμοντέρνου φασιστικού καθεστώτος. Η Νέα Ελλάδα είναι χωρισμένη σε περιφέρειες και κάθε μία από αυτές, ανάλογα με τα χαρακτηριστικά της, προσφέρει στο κέντρο τα αγαθά της, προς τερψιν των ευνοούμενων πολιτών. Η αυτοκτονία μιας δασκάλας θα αποτελέσει την αρχή για αλλαγή, για να μπουν τα θεμέλια της επανάστασης. Ο δεκαεπτάχρονος Αλέξανδρος θα πρωταγωνιστήσει σ αυτή την αμφίρροπη μάχη και θα κληθεί πολλές φορές να πάρει αποφάσεις που ξεπερνούν τις αντοχές του και τον ίδιο του τον εαυτό. Μα η κατάκτηση της Ελευθερίας έχει ένα τίμημα, και ο καθένας πρέπει να το πληρώσει. 

Ο συγγραφέας δεν άφησε αχαλίνωτη τη φαντασία του, αλλά κατάφερε να ισορροπήσει σωστά ανάμεσα στην ανάγκη του να πλάσει έναν συναρπαστικό κόσμο και στην έκταση ενός καλοδουλεμένου μυθιστορήματος. Οι διάλογοί του είναι γρήγοροι και ζωντανοί. Οι χαρακτήρες του είναι καλοδουλεμένοι και επιτυγχάνουν να προκαλέσουν το ενδιαφέρον του αναγνώστη.  Μέσα από τις ζωές τους και τις αντιξοότητες που καλούνται να αντιμετωπίσουν, προβάλλουν η φιλία, η αδερφική αγάπη, ο αγώνας για ελευθερία, τα ειλικρινή συναισθήματα. Η πλοκή είναι ολοκληρωμένη, χωρίς παραλείψεις, υπερφίαλες περιγραφές και κενά. Η ιστορία ολοκληρώνεται και αυτό είναι πολύ σημαντικό για τη ροή της υπόθεσης. Ως φανατική αναγνώστρια όμως της τριλογίας της Σούζαν Κόλινς, ομολογώ ότι πολλές φορές έχασα τη μαγεία των στιγμών που είχε καταφέρει να πετύχει ο κος Δήμας, καθώς συναντούσα κομμάτια αυτούσια από τα αντίστοιχα βιβλία και μπορούσα να καταλάβω την εξέλιξη των γεγονότων. Θεωρώ ότι ο ίδιος δεν είχε την ανάγκη να δανειστεί χαρακτηριστικά, στιγμές και λεπτομέρειες από τους "Αγώνες Πείνας", και ότι μπορούσε να στηριχτεί στη δύναμη της ιδέας του. 

Ένα μυθιστόρημα φαντασίας που καταφέρνει να διατηρήσει την αγωνία μέχρι το τέλος...


ΚΡΗΤΙΚΟΥ ΚΑΛΛΙΟΠΗ


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου