Η «Νίκη» είναι ένα μυθιστόρημα που
ξεδιπλώνει στο χαρτί τη ζωή της Νίκης Χωμενίδη το γένος Νεφελούδη, με την πένα όμως
του συγγραφέα και γιού της, βουτηγμένη στο μελάνι της μυθοπλασίας, προσφέροντας
στον αναγνώστη ένα μοναδικό αποτέλεσμα.
 |
| ΚΛΙΚ για να διαβάσετε την υπόθεση |
Η αφηγήτρια, στις 8 Ιουνίου του
2008 και έχοντας χάσει τη μάχη με την επάρατη νόσο, ξεκινά να διηγείται με
ειλικρίνεια και καυστικό χιούμορ, τα γεγονότα που σημάδεψαν τη ζωή της, μα και
το «παρασκήνιο» της γέννησής της, αναφέροντας στοιχεία από τη ζωή των γονιών της.
Απογυμνωμένη από συναισθήματα και υπερβολές, προσεγγίζει με αμεσότητα στιγμές της
Ελληνικής ιστορίας που πλήγωσαν και δίχασαν το έθνος, εστιάζοντας – λόγω της δράσης
των γονιών της – στην πορεία της Αριστεράς από τη δεκαετία του ‘30 και έπειτα.
Μέσα στο συνονθύλευμα των αναμνήσεων, κανείς
- παρα μόνο ό ίδιος ο συγγραφέας – δεν μπορεί να ξεχωρίσει τη λεπτή
διαχωριστική γραμμή που χωρίζει τα αυτοβιογραφικά στοιχεία από τον μύθο.
Η Νίκη με την ευθύτητα, την
υποκειμενικότητα και την αμεσότητα του λόγου της, ταξιδεύει τον αναγνώστη στη
φουρτουνιασμένη θάλασσας της Ιστορίας, τον μυεί σε ιδεολογίες και πιστεύω που
αποτελούσαν φάρο ζωής για τους αγωνιστές της Αριστεράς, τον οδηγεί στο δύσβατο
μονοπάτι του εμφυλίου στην πατρίδα μας. Οι σελίδες του βιβλίου κατακλύζονται
από χαρακτήρες με έντονες προσωπικότητες, επιθυμίες και πάθη, τόσο απτοί και αληθινοί
που σε σκλαβώνουν, και θέλεις να μάθεις τα πάντα για τις αποφάσεις τους, για τα
γεγονότα της ζωής τους, για τις αποτυχίες και τα λάθη τους, για τις ευτυχισμένες
στιγμές που ξεχειλίζουν συγκίνηση.
Ιδεώδη και ιδανικά δίνουν τη
σκυτάλη τους στις προσωπικές φιλοδοξίες και τις εσωτερικές συναισθηματικές
συγκρούσεις, και οδηγούν τα βήματα των πρωταγωνιστών μέσα από την μεστή γραφή
του Χωμενίδη που συναρπάζει. Από την πρώτη σελίδα ξεχνάς ότι διαβάζεις ένα
μυθιστόρημα, αλλά ότι κρατάς στα χέρια σου το προσωπικό ημερολόγιο της Νίκης
Αρμάου, και ανακαλύπτεις κομμάτι κομμάτι το παζλ της ταραχώδης ζωής της,
αδυνατώντας να το αφήσεις από τα χέρια σου ούτε λεπτό. Το φινάλε είναι γνωστό
από την αρχή, όμως το γεγονός αυτό δεν μειώνει ούτε κατ’ ελάχιστο το ενδιαφέρον
και την αγωνία για την εξέλιξη της πορείας της. Η μοναδική μου ένσταση έγκειται
στην έλλειψη αναφοράς της πορείας των δευτεραγωνιστών στην πορεία των χρόνων,
αν και αναγνωρίζω ότι σε μια προσωπική εξιστόρηση δεν υπάρχουν κανόνες και
πρέπει, που αλλοιώνουν την ουσία της.
Ένα εξαιρετικό μυθιστόρημα που πλέκει
αριστοτεχνικά μια συναρπαστική αυτοβιογραφία με ιστορικές αφηγήσεις και
γεγονότα, με δωρικότητα και αφοπλιστικότητα που καθηλώνει τον αναγνώστη, και
παρασύρει την ηρωίδα στην προσωπική της λύτρωση…