Οι Εκδόσεις Άγρα κυκλοφορούν ταυτόχρονα δύο νέες εκδόσεις στη σειρά «ΒΙΒΛΙΔΙΑ».
Πρόκειται για βιβλιοφιλικές εκδόσεις σχήματος μικρής τσέπης που περιέχουν ξεχωριστά αυτοτελή κείμενα.
"Ο Θάνατος της νυχτοπεταλούδας" Virginia Woolf (μτφρ. Παλμύρα Ισμυρίδου)
Πριν από μερικά λεπτά, ήταν παράξενη η ζωή· τώρα, εξίσου
παράξενος ήταν ο θάνατος. Έχοντας σταθεί στα πόδια της, η νυχτοπεταλούδα
κειτόταν πλέον ήρεμη, παραιτημένη και απόλυτα αξιοπρεπής. Τί τα θες, έμοιαζε να
λέει, ο θάνατος είναι πιο δυνατός από μένα.
Στο ημερολόγιό της, με ημερομηνία 17 Φεβρουαρίου 1922, η Βιρτζίνια Γουλφ έγραφε ήδη σε ηλικία σαράντα ετών : « Ήθελα να μιλήσω για το θάνατο αλλά, ως συνήθως, μπήκε στη μέση η ζωή».
Παρόλο που ήταν φτιαγμένη από σάρκα, κόκαλα και πνεύμα˙
παρόλο που ήταν πλάσμα προικισμένο, ερωτικό, η Βιρτζίνια Γουλφ σχοινοβατούσε
ανέκαθεν ανάμεσα στη ζωή και στο θάνατο.
Λίγες μέρες πριν από την αυτοκτονία της έγραψε το σύντομο
πόνημα που δημοσιεύουμε εδώ, ανέκδοτο μέχρι σήμερα στη γλώσσα μας.
Η ιστορία εκτυλίσσεται το 1941 στην αγγλική εξοχή. Μια
νυχτοπεταλούδα ψυχορραγεί˙ η αφηγήτρια την παρατηρεί, σχολιάζει την
παρατεταμένη, αργή αγωνία του θανάτου με συμπόνια. Και μας κάνει να
αναρωτιόμαστε κατά πόσο η Γουλφ είναι το μικρό ετοιμοθάνατο ζωύφιο ή απλώς η
μάρτυρας του τέλους του.
"Η φοβερή τιμωρία ενός οδοντιγιατρού" Leon Bloy (μτφρ. Βαγγέλης Μπιτσώρης)
Πρόλογος Jorge Luis Borges
Δεν είναι απίθανο οι ιστορικοί του μέλλοντος να θεωρήσουν τον Λεόν Μπλουά μυστικιστή· από τη μεριά μας βλέπουμε πρωταρχικά τον ανηλεή λιβελογράφο και τον πρωτότυπο δημιουργό φανταστικών διηγημάτων. [...] Η εποχή μας επινόησε την έκφραση «μαύρο χιούμορ». Κανένας δεν έχει ευδοκιμήσει σ’ αυτόν τον τομέα, ώς σήμερα, με τόση αποτελεσματικότητα και τόση λεκτική πληθωρικότητα όσο ο Λεόν Μπλουά.
JORGE LUIS BORGES
« "Επιτέλους, κύριε, θα μου κάνετε την τιμή να μου
πείτε τί επιθυμείτε ;"
Το πρόσωπο στο οποίο απευθυνόταν ο τυπογράφος ήταν ένας
άνδρας απολύτως απρόσωπος, ο πρώτος τυχών μεταξύ των ασήμαντων η των απλοϊκών,
κάποιος από τους ανθρώπους εκείνους που δίνουν την εντύπωση ότι υπάρχουν στον
πληθυντικό αριθμό, τόσο πολύ εκφράζουν τον περίγυρο, τη συλλογικότητα, το
αδιαίρετο. [... ]
» Ο Ζερμπιγιόν ήταν ένας δολοφόνος που είχε χάσει τη γαλήνη
του. Ο νοών νοείτω. Αφού διέπραξε το έγκλημά του με τον πιο άνανδρο και αχρείο
τρόπο, δίχως να νιώσει καμιά ταραχή, σαν κτήνος που ήταν, οι τύψεις άρχισαν να
εμφανίζονται με την άφιξη ενός δελταρίου, τυπωμένου με πλατύ μαύρο πλαίσιο,
μέσω του οποίου όλη η βαρυπενθούσα οικογένεια τον παρακαλούσε να παρευρεθεί
στην κηδεία του θύματός του.
» Αυτό το αριστούργημα της τυπογραφίας τον είχε τρελάνει, αποδιαρθρώσει, συγχύσει. Ξερίζωσε πολύ γερά δόντια, σφράγισε αδέξια με χρυσό άχρηστα υπολείμματα δοντιών, έπεσε με λύσσα πάνω σε ευαίσθητα ούλα, συγκλόνισε σαγόνια που τα είχε σεβαστεί ο χρόνος, υποβάλλοντας την πελατεία του σε πρωτοφανή μαρτύρια. Στη μοναχική του κλίνη ο οδοντοτεχνίτης μας ονειρευόταν συχνά ζοφερές εφιαλτικές μορφές των οποίων έτριζαν ακόμη και οι οδοντοστοιχίες από κατεργασμένο κόμμι. [... ]»